مسأله 17 - مخفى نباشد كه شأن همسايه شديد است و تشويق شرع اقدس بر رعايت آن مورد تأكيد است و اخبارى كه در وجوب خوددارى از اذيت همسايه و در تشويق به حسن همجوارى است آن قدر زياد مىباشد كه قابل شمارش نمىباشد : كه از پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم است كه فرمود : « جبرئيل مرتب مرا به همسايه سفارش مىكرد تا اينكه گمان كردم كه به زودى او را از ورثه قرار مىدهد » . و در حديث ديگر است كه : « پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم به على عليه السلام و سلمان و ابا ذر - راوى مىگويد : و شخص ديگرى را كه فراموش كردم و گمان دارم كه مقداد بود - دستور داد كه در مسجد به بالاترين صدا ندا كنند كسى كه همسايه‌اش از بدىهاى او در امان نباشد ، ايمان ندارد و آن‌ها سه مرتبه ندا كردند » . و در كتاب كافى است از امام صادق از پدر بزرگوارش امام باقر عليهما السلام نقل مىكند كه فرمود : « در كتاب على عليه السلام خواندم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم بين مهاجرين و انصار و كسانى كه به آن‌ها ملحق شدند از اهل يثرب ، نوشت كه همسايه مانند خود انسان است ؛ نه ضرر مىرساند و نه ستم مىكند و احترام همسايه بر همسايه مانند حرمت مادر او است » . و شيخ صدوق به اسناد خود از امام صادق عليه السلام و او از امير المؤمنين عليه السلام و او از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نقل كرده كه فرموده : « كسى كه همسايه‌اش را اذيت كند خداوند بر او بوى بهشت را حرام مىكند و جايگاهش جهنم است و آن بد جايگاهى است . و كسى كه حق همسايه‌اش را ضايع كند از ما نمىباشد » . و از امام رضا عليه السلام است كه : « از ما نيست كسى كه همسايه‌اش از شر او در امان نباشد » . و از امام صادق عليه السلام است كه فرمود - حال آن‌كه خانه مملوّ از جمعيت بود - : « بدانيد كه از ما نيست كسى كه حسن همجوارى با همسايهء خود نداشته باشد » . و از امام صادق عليه السلام است كه فرمود پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم فرموده : « حسن همجوارى خانه‌ها را آباد مىكند و عمرها را طولانى مىكند » . پس بر هر كسى كه ايمان به خدا و پيغمبر خدا و روز آخرت دارد واجب است كه از هر چه كه همسايه را اذيت مىكند اجتناب كند ؛ اگر چه چيزى نباشد كه موجب فساد يا ضرر در ملك همسايه شود ؛ مگر آن‌كه در ترك آن ، ضرر فاحشى براى خودش باشد . و شكى نيست كه مانند سوراخ ديوار كه موجب اشراف بر خانهء همسايه است ، اذيت به همسايه